Aaneengeregen leven

Aaneengeregen leven

Nu ik met beide voeten in het begin van 2015 sta zo zonder goede voornemens, want die maak ik nooit, besef ik me iets. Ik heb me daar een dik jaar achter de rug!

Ja, het was één in goede gezondheid, doorgaans. Maar het was één in een sneltrein, zonder te willen vervallen in clichés, maar ik heb keihard gewerkt om de dingen goed te doen. Om ze beter dan goed te doen. Read the rest of this entry

Niet vanzelfsprekend

Niet vanzelfsprekend

Ik kan het olievlekkenpatroon van de grijze linoleum nog zo voor de geest halen. Ook de wat stoffige geur van de ruimte en de rij waar we in stonden. Verlegen als ik was (ja, echt waar dat was ik), keek ik liever naar de grond dan naar de anderen die ook in de rij stonden. Blij met die warme hand om de mijne hoopte ik dan dat ze alleen mijn vader zagen. Read the rest of this entry

Workshop Social Media Literacy, Bobcatsss

Workshop Social Media Literacy, Bobcatsss

Tel de verschillen. Terwijl het buiten regent en ik binnen kijk naar de snowboarders op witte pistes bij de Olympische Spelen, denk ik terug aan Barcelona waar de luchten blauw waren en de zon mijn neus, tijdens de wandelingen door deze geweldige stad, kleurde. Er moest een workshop gegeven worden daar, op het congres BOBCATSSS (een Europees congres voor informatiespecialisten en bibliothecarissen). Het onderwerp; Social media literacy. Read the rest of this entry

#wieschudtmijdehandvooreennieuwebaan?

#wieschudtmijdehandvooreennieuwebaan?

Een deel van jullie kent het misschien nog van vorig jaar. Ik kwam met deze kreet als een tegenreactie op de berichten op twitter. Zij hekelden de kleffe kussen van die collega die je het liefst ontwijkt en het zweterige handje van de puberende stagiaire om je een gelukkig nieuwjaar te wensen.
Ik vond destijds dat je blij mocht zijn dat je de kans kreeg om ze te ontwijken, simpel omdat dat betekende dat je een baan had. Iets wat echt niet meer zo vanzelfsprekend was. Ik zocht werk. En nu?

Read the rest of this entry

#mijnmoment; And then suddenly, last summer

#mijnmoment; And then suddenly, last summer

Augustus 2013

Lachend plons ik met de kinderen het water in. Het meertje bij de camping is niet groot en dus prima van temperatuur. Samen zwemmen we naar de grote rots midden in Lac des Messires. We doen een wedstrijd, natuurlijk verlies ik en ben ik een pannenkoek omdat ik laatste was.
Vanaf de steen gooi ik Fantast het water in en grijp ik Verslaggever bij zijn zij om hem eens vreselijk te kietelen.
Verslaggever giert het uit, Fantast komt hem helpen en dan ineens zitten we in een stevige knuffel en zegt Verslaggever: “Je bent weer beter hè mama”. Read the rest of this entry

Aventine. Het kleurt bij de winter

Aventine. Het kleurt bij de winter

Het is nog stil buiten. Op blote voeten loop ik over vers gevallen sneeuw, de kou deert niemand in een droom. Mij ook niet.
Ik blaas ijle wolkjes warme lucht en zie hoe de kleine elf voor me uit fladdert. Ze wenkt. Kom. Durf je verder te lopen in de droom die alleen van jou kan zijn?

Ik durf. Ze leidt me langs de waterval, zacht verstild door de kou, vrieswater sijpelt langs de ijspegels en maakt dat de ijssculpturen groeien, schitterend in de opkomende winterzon. Oranje kleurt het ijs in vlammen. Hitte in kou gevangen.
Het elfje landt op mijn schouder. Warme voetjes trappelen, ze wil verder. Je hebt nog lang niet alles gezien van deze wereld en de dagen zijn maar kort in de winter, kom. Kom verder. Read the rest of this entry

Ken je dat?

Ken je dat?
dat plekje

dat plekje

 

Ken je dat? Dat plekje waar jij dacht dat je even alleen was op de wereld. Dat plekje waar jij verdronk in je eigen gedachten, gedragen door je fantasie?

Ken je dat? Dat plekje waar je zo volkomen jezelf mocht zijn. Dat plekje waar geluk, liefde en leven volledig samenvloeiden in de groene diepten. Dat plekje waarin het ruisen van je hartslag opging en jij volkomen was? Waar eeuwigheid in één seconde kan worden vastgelegd?

Ik gun het jou. Dat ene plekje. Waar je altijd naar terug kan keren, of het nou één centimeter of duizenden kilometers ver is, omdat het in jou verankerd is. Omdat het, na je vondst, voor altijd in je hart meereist naar waar dan ook.

Boven gasvelden (2)

Boven gasvelden (2)

Een gasbel van zo’n 260 miljoen jaar

Het beeft in Groningen. Zover is duidelijk. Het ook wel bekend dat het door de gaswinning komt. Hoe zit dat nou eigenlijk. Hoe ziet zo’n gasbel eruit en waar ligt dat nou precies?
Heel simpel gedacht denk je aan een grot diep onder de grond waar gas in zit. Zo dacht ik vroeger. Ik mopperde dan ook. Hoe kunnen ze nou denken dat als je een ruimte onder vele lagen aarde leeghaalt, door het gas eruit te halen, het niet inzakt?
Dat ik niet de enige ben die het zo zag, werd me ook al snel duidelijk. Het zit hem in de naam. Een bel doet je denken aan een rond en hol iets, als een zeepbel. Het spreekt tot de verbeelding. Read the rest of this entry

Boven gasvelden (1)

Boven gasvelden (1)

Mollen of een lege gasbel?

“Heb je ook mollen in de tuin?”

Het is de vraag die, volgens Jan Mulder, aan hem gesteld werd door de taxateur van de NAM. Deze man was niet voor niks bij Mulder. Mulder heeft namelijk een scheur in de muur.
“Ik heb draagmuren van een halve meter dik”. Roept Jan vlak daarvoor nog. Een echte boerderijmuur dus. Van een herenboerderij. In ‘t Oldambt. Read the rest of this entry

#wieschudtmijdehandvooreennieuwebaan

#wieschudtmijdehandvooreennieuwebaan

Een jaar geleden ging ik op zoek naar een nieuwe baan. Een nieuwe uitdaging. Met mijn ervaring ‘twaalf jaar in de jeugdhulpverlening’op zak, trok ik de wijde sollicitatiewereld in.
Werk zat zou je denken. Inderdaad, wel in de hulpverleningssector. Al stond en staat alles daar ook op losse schroeven. Inrichtingen sloten, krompen in, en daar liep ik nu uit. Uit de jeugdinrichting. Ik zocht namelijk wat anders. Werk als redactielid, of communicatiemedewerker, het liefst gecombineerd met social media. Read the rest of this entry