over een deadline, het stadsarchief en prosecco

over een deadline, het stadsarchief en prosecco

Zo.

Dat was me een weekje.

“Inleveren vrijdag 4 november in mijn postvak, vóór 12.00.” (P.Van Roos-Tricht)

Dit bleek een zin te worden die als een soort mantra door de week zong. Met als gevolg nachtbraken, flink ook, meerdere keren ook. Maar de deadline is gehaald. Hoe is dan ineens niet meer zo interessant want je hebt het gehaald. Al overvalt de twijfel je als je dan eindelijk je werkstuk door de sleuf van het al overvolle postvakje duwt.

Is het goed genoeg? Ik zag nog een fout, een flinke, één die ik anders nooit zou maken. Duidelijk dat bij het nakijken de maan al weer gedaald was en mijn redactie-blik dus duidelijk niet scherp meer, maar ik kan er niks meer aan doen. Het is zoals het is en ik hoop toch echt op een niet al te mager cijfer, anders doe ik het gewoon nog een keer over!

Met de 24 pagina’s die ik in het postvakje stop lijkt dan ook of het gewicht van slapeloze nachten een beetje van mijn schouders glijdt en kan ik zelfs nog de energie vinden actief mee te doen met een tour door het stadsarchief. Stel ik zelfs nog ‘slimme’ vragen en raak ik enthousiast bij het idee dat ik misschien langs 43 kilometer (Of 15? Of 35? Of 41?) stellingen mag lopen met stoffige dozen en archiefmappen erin. In mijn fantasie stel ik me zo voor dat je dan net dat ene dat heel hoog staat nodig hebt en je met een laddertje je informatie mag zoeken en vergeelde bladen.

Helaas, maar begrijpelijk, is dat niet meer helemaal het geval.

Verrast ben ik wel door de schatkamer van het stadsarchief. Een prachtige kelder in heldere en kleurige motieven afgewisseld met antraciet en wit geaderd marmer. Ik kan het stadsarchief alleen als gebouw al aanraden. En een duik in de kilometerslange informatie zal ik er ook zeker nog wel eens doen.

En dan. Zwaar verdiend de dag afsluiten met een deel van mijn jaar. Studenten, bikkels en heel gezellige borrellui!

We hebben onder andere van twee flessen prosecco genoten op een terras, begin november. Buiten. Zonder jas. Met hele fijne mensen. Met een lach en een lichtelijk teute giechel en een tram die net op tijd aan de kant ging, of nee, het was andersom.

Tien weken zijn voorbij, met als thriller en hoogtepunt de 12.00 marge. En volgende week, gaan we weer vol een nieuwe periode in! Iets minder groen dan tien weken geleden, maar nog steeds onverschrokken!

4 Responses »

  1. Heerlijk dat gevoel van opluchting als je net op tijd je opdracht inlevert. Ik zou het zo weer over willen doen. Succes met de volgende 10 weken, en ik weet zeker dat je voor deze opdracht een goed cijfer gaat scoren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *