#wieschudtmijdehandvooreennieuwebaan

#wieschudtmijdehandvooreennieuwebaan

Een jaar geleden ging ik op zoek naar een nieuwe baan. Een nieuwe uitdaging. Met mijn ervaring ‘twaalf jaar in de jeugdhulpverlening’op zak, trok ik de wijde sollicitatiewereld in.
Werk zat zou je denken. Inderdaad, wel in de hulpverleningssector. Al stond en staat alles daar ook op losse schroeven. Inrichtingen sloten, krompen in, en daar liep ik nu uit. Uit de jeugdinrichting. Ik zocht namelijk wat anders. Werk als redactielid, of communicatiemedewerker, het liefst gecombineerd met social media.

Ik zat niet stil. Wilde blijven werken. Via Inzetbaar, een gespecialiseerd uitzendbureau in de hulpverlening kon ik bijklussen. Over al en nergens werd ik geplaatst. Prachtige en indrukwekkende ervaringen heb ik hiermee op gedaan. Geleerd zelfs, tegen de verwachting in. Toch schuurde het. Het was en is niet meer waar ik 100 procent voor kan gaan. Ik heb destijds niet voor niks ontslag ingediend.

Ik bleef solliciteren. Met gemiddeld zo’n 250 anderen. Althans, dat waren de cijfers die ik bij respons om de oren kreeg. ‘Er hebben 244 mensen gereageerd op deze functie, helaas past u niet volledig in ons profiel’ ‘Overweldigd door het grote aantal reactie sturen wij uw reactie terug’.
In het begin haalde ik mijn schouders nog op, nou en? Ik word vanzelf nummer 1. Ik kan dit.
Maar na een aantal maanden en vele afwijzingen met allerlei verschillende redenen ging het me steeds minder gemakkelijk af, dat schouder ophalen.Ik stopte, uit zelfbescherming, zo af en toe met het solliciteren.

Ik nam zelf het initiatief. Ervaring. Daar ontbrak het aan. Ik deed al vrijwilligerswerk voor Almere FM, had me daar al op een aantal leuke projecten geworpen, redactioneel en productioneel. Aanspreekpunt werd ik al heel snel, zat de redactie vergaderingen voor. Ik had er erg veel plezier in een leuk team.
Het rode Kruis gaf me de mogelijkheid mijn hobby te combineren met mijn opleiding; presentaties en gastlessen over Serious request 3fm/Rodekruis verzorgen op Voortgezet onderwijs. Te gek natuurlijk! Alles waar ik van hield en goed in ben in één. Jeugd, promotie, voorlichting en motiveren. Ik legde zelf contact met scholen en kreeg opdrachten via het Rode Kruis.
Ik benaderde Inzetbaar met het voorstel hen te helpen met een social media strategy, pitchte voor de directie en kreeg de kans. Ik rond mijn (stage)project daar bijna af. De basis voor een goede social media inzet ligt er, ze moeten het straks zelf doen. Inmiddels ben ik benaderd om voor een adviesbureau naar de wervingsteksten en flyers te kijken, start voor het nieuwe jaar. Leuk.

Bij dit alles was ik ook nog druk met de studie. Deeltijd Media informatie en Communicatie in Amsterdam. Heerlijk. Al werd het wel erg veel. Keuzes moesten gemaakt. De omroep schoof wat naar de achtergrond. Alle zeilen bij voor het Rode Kruis en 3fm, met als hoogtepunt de dagen in Enschede zelf. Hard werken. Voor nop. Met liefde.

Maar nu. Het nieuwe jaar begint en ik zag op twitter berichten voorbij komen als: Wegduiken voor collega’s vanwege nieuwjaarsgroet. Knoflook eten. Ongepoetste tanden. Het enige wat ik dacht? “Ik wil ook collega’s!” Velen met mij waarschijnlijk. Daar ontstond de hashtag #wieschudmijdehandvooreennieuwebaan. Als positieve tegenreactie op het zo heerlijk Nederlands gemopper op de welbekende nieuwjaarszoen en handdruk van collega’s.

Tot mijn verbazing werd ik ge-retweet. Ik had dat natuurlijk kunnen weten, als twitterliefhebber. Dus nu zet ik het in.

Ik heb me al een beetje voorgesteld. Check mijn twitteraccount, volg me op Ellendidthis, rt me (alsjeblieft) en help me mee in mijn tocht door vacatureland.

Hallo toekomstige collega’s!
Vind ik jullie? Of jullie mij?

#wieschudtmijnhandvooreennieuwebaan?

One Response »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *