Aaneengeregen leven

Aaneengeregen leven

Nu ik met beide voeten in het begin van 2015 sta zo zonder goede voornemens, want die maak ik nooit, besef ik me iets. Ik heb me daar een dik jaar achter de rug!

Ja, het was één in goede gezondheid, doorgaans. Maar het was één in een sneltrein, zonder te willen vervallen in clichés, maar ik heb keihard gewerkt om de dingen goed te doen. Om ze beter dan goed te doen.

Ik dook onder in gezin, werk, school:

  • Gaf ik een workshop in Barcelona met een medestudent over social media in de basisschool
  • Solliciteerde ik naar en vond nieuw werk
  • Viel ik af
  • Gooide ik mijn leerspons wagenwijd open om alle nieuwe dingen op te nemen
  • Werkte ik mee aan een mooi rapport
  • Organiseerde ik fijne sessies om kennis uit te wisselen over online dienstverlening
  • Maakte en gaf ik een mooie training over online schrijven
  • Knokte ik me als een malle uit een studieachterstand die ik, door een heftige operatie in de tweede helft van 2014, had opgelopen
  • Volgde ik de minor kennismanagement bij saxion in Deventer
  • Jureerde ik op 3 verhalen na
  • Deed ik nog een schepje erbovenop met een extra herkansing omdat ik het cijfer gewoonweg te laag vond
  • Stoomde ik in 2 en halve week door toetsen en opdrachten en niet voor niets. Voldoendes waar ik tevreden en meer dan tevreden mee was rolden binnen
  • Kwam ik aan
  • Werd ik tante van een stralend mooi nichtje
  • Gaf ik weer gastlessen voor het Rode Kruis over serious request
  • Stoeide ik met een vervolgopleiding voor Fantast
  • Zag ik mijn tiener Fantast puber worden
  • Zag ik mijn schoolkind Verslaggever tiener worden
  • Verklaarde ik mijn lief voor de zoveelste keer de liefde, telkens nog weer met een groter hart
  • Leerde ik nieuwe mensen kennen; zakelijk vriendschappelijk, vriendschappelijk zakelijk
  • Zag ik mijn vaders boek Weerzain in de boekenkast. Extra schier want in t grunnegs
  • Hoorde ik dat ik ander werk moest gaan zoeken
  • Hielp ik, met 1100 RK vrijwilligers en alle anderen, mee in de actieweek in en om het Glazen Huis
  • Vroeg mijn eerste, oudste en liefste vriendin me om haar in 2015 te helpen bij haar geweldig mooi kleurrijk en lichtvol project (verklap ik nog wel eens meer over).
  • Wilde ik alles perfect doen

Hiervoor holde ik. Ik holde sommige vrienden voorbij met een te hoge vaart om ze nog wat te zeggen. Hield ik bij andere net genoeg in om ze een zetje te kunnen geven, hielp ik zakelijk met interne communicatie en kennisoverdracht, moest ik daar ook weer afscheid van nemen.
Ik rende, op mijn hardst, struikelde zonder echt te vallen (omdat ik werd gevangen…wist ik veel, ik ging te hard om het te zien). Moest ik vooral nog meer bijbenen om mijn eigen aangegeven tempo bij te houden. Zo rende ik meer dan keihard. Zo rende ik vooral mezelf weer eens ongenadig voorbij.

Helemaal niet meer insync, helemaal niet meer luisterend naar mezelf en ik ging dus op mijn giechel. Hard.

Ik gilde tegen mezelf: “Verdomme Kiel. Je bent 41 (nu inmiddels 42) en weet je nou nog niet dat je te hard gaat? Ja en dat is het ergste. Je weet het. Het werd je verteld zelfs, door je liefsten. Maar je deed er niets mee, waarom toch weer niet? Mijn 2014 had geen #mijnmoment maar was ‘een aaneenrijging van leven’ en was in een stuk aan me voorbij gegaan. Ik baalde.

Nu besef ik me echter iets. Ik heb het wel mooi geflikt. Ik héb geleerd, geleefd, genoten (ja ook in die snelheid) heb geholpen én gefaald. Ja, inderdaad #fail. Ik ging ook wel eens keihard mis.
En weet je wat Kieltje? Dat mag! Dát is mijn besef (oh ja, ik ben hardleers).

Ik kan niet alles perfect doen. Ik kan het alleen maar doen met de beste wil om het perfect te doen. Ik bén geen ‘little miss perfect’ eerder een ‘little miss imperfect’.

Ik zei afgelopen jaar vaak;

ik vergeef het mezelf liefdevol…

Dat ging dan vooral om het halen van deadlines die ik dan meestal toch wel haalde (alleen niet met een 8 maar met een 6)

Ik zeg vaak tegen anderen

Bemin de charme van de imperfectie

Nee, niet zelf bedacht, wel zelf gelezen 🙂 (inzichtkaarten zijn echt wel ergens goed voor)

Die twee. Die moest ik maar eens gaan menen. Voor mezelf. Ik moest ook maar eens wat beter gaan luisteren, naar mijn liefsten én mezelf (en nu weet ik al:ik ben toch te eigenwijs, maar hé ‘Ik vergeef….’. Jep, dat dus).

Een goed nieuwjaar iedereen! (fuck it het kan nog… net niet, maar doe het toch)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *